صداي گريه بلند بود. صداي ضجه... نه فقط فقرا که همه آمده بودند. چشيده بودند محبت علي بن محمد را. کمکشان بود در دين و دنياشان. امام را از مدينه مي بردند. شهر يک پارچه ضجه مي زد.
+ نوشته شده در پنجشنبه هفتم شهریور ۱۳۹۲ ساعت 12:8 توسط just66
|
می نویسم برای مردی که ناصح و خیر خواه امت و امین اسرار الهی است... برای مولایم امام علی نقی علیه السلام
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ وَالْعَصْرِ(العصر/1) به عصر سوگند، إِنَّ الْإِنْسَانَ لَفِي خُسْرٍ(العصر/2) که انسانها همه در زيانند؛ إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ(العصر/3) مگر کساني که ايمان آورده و اعمال صالح انجام دادهاند، و يکديگر را به حق سفارش کرده و يکديگر را به شکيبايي و استقامت توصيه نمودهاند!