پای ازین دایره بیرون ننهم تا باشم...
هرکه را با خط سبزت سرسودا باشد
پای از این دایره بیرون ننهد تا باشد
من چو از خاک لحد لاله صفت برخیزم
داغ سودای توام سر سویدا باشد
تو خود ای گوهر بکدانه کجایی آخر
کز غمت دیده ی مردم همه دریا باشد
از بن هر مژه ام آب روان است بیا
اگرت میل لب جوی و تماشا باشد
چون گل و می دمی از پرده برون آی و درآ
که دگر باره ملاقات نه پیدا باشد
ظل ممدود خم زلف توام برسرباد
کاندرین سایه قرار دل شیدا باشد
چشمت از ناز بحافظ نکند میل آری
سرگرانی صفت نرگس رعنا باشد
می نویسم برای مردی که